Prognozy na ten dzień były jeszcze gorsze niż na sobotę, ale postanowiliśmy zaryzykować (nawet się już trochę nastawiliśmy, że najwyżej będzie spacer po samej dolinie), wyruszając o 3:30 z Jaworzyny. Udało się na styk, bo deszcz złapał nas praktycznie przy samym powrocie na szlak. Ale po kolei.
Żeby znaleźć się w Dolinie Suchej Jaworowej decydujemy się na wariant przez koryto Suchej Wody Jaworowej. Przekraczamy Jaworowy Potok w najlepiej przystosowanym do tego miejscu, co nie znaczy, że przy samym korycie Suchej Wody. Do niego musimy powalczyć jakieś 20 minut kierując się ukośnie w lewo w koszmarnej i czasem tylko ledwie przerzedzonej kosówce. To najgorsze chwile naszego przejścia. 😄 Gdy dochodzimy w końcu do wyczekiwanego koryta, humory od razu się poprawiają. Teraz czeka nas Słowacki Raj w Tatrach 😀, czyli przyjemne lawirowanie po kamieniach w Suchej Wodzie Jaworowej. Wody w korycie nie brakuje, ale spokojnie można to obejść suchą nogą.
Tak docieramy na Kapałkową Rówień i dalej popełniamy WHP 2833 (miało być 2834, ale z naszej perspektywy tamten żleb się nam schował 😛), a w końcówce trawers do Zadniej Kapałkowej Przełączki. Stamtąd już łatwo na niższy i trochę trudniej na wyższy wierzchołek Małej Kapałkowej Turni. Widoki na masyw Lodowego, na Dolinę Śnieżną są fantastyczne, te rejony warte są każdego wysiłku i kolejnych eksploracji. Na szczycie oczywiście przebija się słoneczko, bo przecież w prognozach, że burza. 😉
Schodzimy już WHP 2834, a potem próbujemy alternatywnego wyjścia z Suchej Jaworowej. Kierujemy się pod Sobkową Grań, jeszcze odrobinę się obniżając i tak udaje się znaleźć jak najwięcej kamieni, a jak najmniej kosówki. Nie robimy dalej trawersu do szlaku na dalsze, jak proponuje WHP, ale dzida w dół, po dobrze tym razem przerzedzonej kosówce, i tak do szlaku (punkt orientacyjny jakby ktoś chciał tak do góry: przyrząd do pomiaru opadów i mały mostek).— with Urszula Szela and Be Wu.
