Trochę chwalipost, a co mi tam!
Wygląda na to, że w weekend przewspinaliśmy wraz z Magda Stan jako drugi udokumentowany zespół w historii uskok Przeziorowego Zęba (za V) na wprost. Jeżeli ktoś ma informacje o innych wcześniejszych przejściach, lub przewspinał go sam wcześniej, proszę o sprostowanie. Pierwsze znane i opisane przejście 2024-10-08 Grzegorz Folta z partnerem Tatranek (nie znam pełnych danych osobowych, może Paweł dopisze w komentarzu). Link do opisu przejścia Grzegorza:
https://www.tatry.przejscia.pl/pl/node/5513
Celem wyjścia był co prawda „błogi sen nad przepaścią” na Przeziorowej Turni, a tu wyszły takie kwiatki 
Całą „Gąsienicę również przewspinaliśmy na wprost, a na jej końcu zrobiliśmy zjazd w stronę Przeziorowego Zęba. Zostawiliśmy tam niebieski rep+mailon gdyby ktoś chciał skorzystać. Sam zjazd około 8 metrów, ale kierunkowy i wypychający poza linię grani na stronę północną, więc jeżeli ktoś chce zjechać niżej na dno Przeziorowej Szczerbiny, musi dodać do długości jeszcze 3-4 m.
Trudności przejścia zaczynają się od razu na starcie znad Przeziorowej Szczerbiny, gdyż jej faktyczne położenie jest na dnie ostatniego z przeziorów-okien skalnych, od których bierze nazwę Przeziorowa Turnia. My idąc granią nie obniżaliśmy się na jej „dno”. Odwagi i pewności siebie dodała nam kostka rozmiaru 1 użyta przy falującej getrze po zrobieniu pierwszych 2 metrów uskoku. Na szczęście nie było odpadnięć, więc nie sprawdziliśmy czy poprawnie ją osadziłem i czy wytrzyma lot Konia z kredensem 
Po początkowych trudnościach, tak jak opisuje Grzesiek, dalsza część to już tarciowa płyta II-III, choć to tarcie jest dość ograniczone ze względu na „bujne” porosty świadczące o praktycznie zerowym uczęszczaniu tej formacji skalnej. Całość to dosłownie jeden około 20 metrowy wyciąg, ale cieszy jak cholera 
Na minus stylu działa fakt, że oczywiście szedłem z dziabą, na plus dość zaawansowane stadium grypy i kredens na plecach, proszę więc purystów o łagodny wyrok 
Smaczku dodaje fakt, że również w październiku, ale 2023 roku, niewiele brakło, a w składzie Zofia Peksa Rafał Wierny i Leszek Gòral odebralibyśmy Grześkowi Folcie palmę pierwszeństwa tego przejścia, ale chyba na szczęście dobrze, że ostudziłem zapał Rafała przed eksploracją Gąsienicy na wprost i w dodatku na początku bez liny. Bo pomimo iż fizycznie byłem wówczas mocniejszy, to jednak w tym roku psychika była naruszona, po wypadku jednego z Naszych formowych Kolegów, który stracił wówczas życie na Kaczym Szczycie.
Na koniec podziękowania dla Pawła, który słuchał mojego marudzenia przez ostatnie dwa dni o tym przejściu i rozwiązał zagadkę wariantów przejść Grześka z 2015 i 2024, a także dla najdzielniejszej w zespole kozicy, która temu wszystkiemu się przyglądała i śledziła nasze poczynania już od późnych godzin nocnych aż to samego końca! Drugiej Kozicy za znoszenie moich pomysłów i asekurację również mocno dziękuje!
PS. Najtrudniejsze w tym wszystkim było dostanie się w teren tego przedsięwzięcia, gdyż stanowi to pewnie większą trudność niż ten jeden wyciąg. 
