Zaczęły się jesienne wstawki zimy w Tatrach, więc pora na nieco wspomnień, choć wcale nie tak odległych.
Czasem tak mam, że lubię nieoczekiwanie przedłużyć weekend, a zwłaszcza gdy jest możliwość odwiedzenia tak dzikich i koneserskich rejonów jak ten tu opisywany i to w takim Towarzystwie. Gdy spotyka się w Tatrach „Team Szczoty”, nie ma botaniki, która potrafiłaby nas powstrzymać.
Umawiamy się z Zosią i Pawłem na Wyżniej Skoruszowej Przełęczy, gdzie Oni dotrą z dołu, a mi po dwóch biwakach na grani przyjdzie, po spakowaniu sypialni, przydreptać zza miedzy. Czyli z Młynarzowej Baszty, przez główny wierzchołek Młynarza i dalej trawersem przez Małego Młynarza.
Wszyscy na miejscu stawią się przed czasem, co pozwala pozwiedzać im jeszcze wierzchołki Skoruszowej Turniczki zanim dotrę, a mi złapać kilka interesujących kadrów z ciekawskim stadkiem kozic, urzędującym w tych rejonach.
Schodzimy z Przełęczy w stronę Małego Skoruszowego Żlebu stromym, trawkowym, nieco kruchym terenem, by przetrawersować niżej również stromą, mokrą, dość czujną rynnę skalną w stronę kolejnej już bardziej połogiej i botanicznej rynny. Trawersy systemem botanicznych, kruchych zachodów pod ścianami Małego Młynarza noszą nazwę Skoruszowej Ławki, którą wśród trawek i paproci dostajemy się na Skoruszowy Przechód. Stamtąd kilka kroków na mało wybitną Skoruszową Basztę, z której wierzchołka powoli odsłania się nam ogrom ścian Małego Młynarza, oraz widzimy nasz kolejny cel, czyli Skoruszowgo Mnicha. Aby się na niego dostać opuszczamy się dalej kolejnym stromym botanicznym zboczem Skoruszowej Ławki w stronę podciętego niżej Skoruszowgo Kotła. Po zejściu i czujnym przewinięciu się na rozsypane żeberko pod Depresją Korosadowicza, decydujemy się na związanie liną i zejście początkowo bardzo kruchym terenem w stronę żlebku opadającego z Wyżniej Jarząbkowej Szczerbiny.
Po tym „mrożącym sceny w żyłach” odcinku z asekuracją z lichych świerczków odbijamy w bardziej lity teren, którym podchodzimy kilkanaście metrów połogami ściankami do botanicznej części, wyprowadzającej już na Wyżnią Jarząbkową Szczerbinę. Stamtąd trochę bystrych trawek, a następnie kosówkową, lufiastą percią na niemal poziomy odcinek szczytowy Skoruszowego Mnicha. Tu zastanawiamy się nad opisami tego rejonu gdyż mówią one o 2 wierzchołkach różniących się zaledwie o 30 cm co wskazywałoby, że znajdują się one na tej niemal poziomej kosówkowej grani. Przechodzimy ją oczywiście dla pewności całą, a tuż za nią ukazuje się nam kolejny wierzchołek z w miarę wyraźnie wciętą na kilka metrów przełączką, który początkowo mylimy z Jarząbkową Turnią. Postanawiamy zbudować stanowisko i na ochotnika eksploruję dalszą część tej tajemniczej i mega kosówkowej grani. Po wypuszczeniu się na całą długość 40 metrowej liny, odwiązuję się od niej by zajrzeć kilka metrów dalej w stronę właściwego wschodniego uskoku Skoruszowego Mnicha. Po rekonesansie stwierdzam, że 30 metrów zjazdu, którym dysponujemy z dwóch lin, nie wystarczy by osiągnąć Niżnią Jarząbkową Szczerbinę. Nie jestem w stanie ocenić czy będziemy mieli możliwość przesiadki do kolejnego zjazdu. Decydujemy się na odwrót tą samą drogę i ewentualne poszukanie w zejściu przez Skoruszowy Żleb wejścia na Zachód Szczepańskiego i jak starczy sił zbadanie go. Choć były lekkie zakusy aby zejść z Wyżniej Jarząbkowej Szczerbiny żlebem opadającym z niej w stronę Jarząbkowego Żlebu i przez strome zbocza południowej ściany Skoruszowego Mnicha dostać się na Jarząbkową Turnię, ale ostatecznie schodzimy w stronę Skoruszowego Kotła. Z okolic jego uskoku zjeżdżamy około 20 m stromymi, śliskimi trawkami do podstaw ściany Mnicha. Schodzimy nieco niżej i w okolicach początku urwiskowego lasu odnajdujemy wygodne przewinięcie się przez żebro otwierające drogę do Zachodu Szczepańskiego. Pomimo zmęczenia postanawiamy z Pawłem, że wybierzemy się nim na Jarząbkową Turnię, ale na lekko bez balastu plecaków. Była to bardzo dobra decyzja, gdyż wschodnia ściana Skoruszowego Mnicha z Jarząbkowej Turni prezentuje się znakomicie, nie ukrywam, że chciałbym kiedyś spróbować przejść jej V-tkowe trudności.(Czekam, na oczywiście limbowy „las rąk” chętnych do takiego przejścia 
).
Sam Zachód Szczepańskiego to dość szeroka umiarkowanie stroma botanika zwiększająca nachylenie przed samą Szczerbiną, ale zamykająca się w 0++ owych trudnościach. Ze Szczerbiny na Jarząbkową Turnię krótka grańka w jedynkowych trudnościach.
Przy okazji robimy rekonesans przejścia między Jarząbkowymi Szczerbinami i przechodzimy przez skalny ciasny tunel opisywany przez Cywińskiego przy okazji drogi 116 w tomie poświęconym Młynarzowi. Schodzimy następnie tą samą drogą i zaczynamy zejście lesistym żeberkiem rozdzielającym Skoruszowy Żleb z prawej, które wkrótce zaczyna mocno stromieć. Nie obejdzie się bez kolejnych dwóch zjazdów, aby dostać się na dno żlebu i nim już bez większych trudności, nie licząc tych wiatrołomowych i malinowych dostać się do koryta Białej Wody. Tam korzystając z uprzejmości jeleni trawersujemy ich ścieżką wzdłuż koryta i w okolicy ujścia Litworowego Potoku przedostajemy się na drugą stronę, by ostatecznie wylądować na szlaku.
Wielkie dzięki zespołowi „Team Szczoty” za eksplorację tego pięknego zakątka Tatr i oczywiście polecam się na przyszłość!
