W niedzielę po południu wyruszamy z Javoriny. Wejście na przełęcz raczej bezproblemowe, choć po pochyłych trawkach czujemy kostki. Zostawiamy rzeczy i spacerujemy na wierzchołek Szerokiej na zachód słońca.
Jaworowy Mur, z relacji innych, miał być intuicyjny i nietrudny, choć kruchy. Sprawnym taternikom zajmuje 6h, liczyliśmy więc nieco więcej. Poszło nam jednak bardzo wolno i zastanawiamy się, co było główną przyczyną. Z Jaworowego Rogu robiliśmy zjazdy, ale chyba czas zjadały nasze ostrożne kroki – raz kamień wypadł mi spod nóg, a w trakcie uczucia wolnego spadania moje ręce złapały cokolwiek obok. Od tamtego momentu przestałam ufać jaworowym głazom. Obejścia nie były dla nas oczywiste – strona Rówienek jest nierówna, zasiana turniczkami. Ostatecznie o 15 szukamy wariantu zejścia spod podnóży Małego Jaworowego. Decyzja podjęta przez późną porę, alert RCB i fakt, że w poprzedniej relacji na grupie obejście na Rozdziele nie było oczywiste;)
W dół udaje nam się wyhaczyć bladą, piarżystą ścieżkę, która okresowo znika. Z pomocą map trafiamy na prożek – urwisko nad Doliną Rówienek. Szczęśliwie – jeden zjazd wystarcza i o 17:30 jesteśmy w bezpiecznym terenie. Gdyby zabrakło liny, chyba bym po raz pierwszy sięgała po HZS;)
Rówienki piękne, choć mogłyby być krótsze!
W Javorinie z powrotem o 21, w stolicy o 2 i do roboty…
